Dit traject is één keer volledig uitgevoerd, op één school in Winsum, door mijzelf als trainer-onderzoeker. De instrumenten zijn zelf ontworpen en nog niet apart op betrouwbaarheid onderzocht. De opbrengsten zijn daarom richtinggevend, niet bewijzend. De werkwijze en de producten zijn wel overdraagbaar naar andere scholen en coaches.
Onderstaande opbrengsten zijn samengevat uit video evaluatie van alle betrokkenen en schriftelijke feedback uit de laatste evaluatie van een basisschool in Winsum. Degene die alles heeft gefilmd geeft aan dat alle collega's unaniem enthousiast waren. Er was volgens haar echt iets in beweging gezet. Volgens haar hebben ze wat gekregen waar ze mee aan de slag kunnen én willen.
Leraren geven aan dat ze zelf meer vragen gaan stellen en meer denktijd geven. Dat ze nadenken over welke keuzes ze leerlingen geven en of die wel betekenisvol zijn. Ze geven aan een positieve verandering in hun lesgeven op te merken die ze anders niet hadden geleerd.
Ze zien leerlingen die zelf oplossingen gaan zoeken en minder afhankelijk worden. Ze zien dat ze zelf gaan nadenken, ze maken keuzes in hun aanpak en houden langer vol wanneer iets lastig is. Ze ervaren meer plezier in leren en raken meer betrokken. Dat het een cyclisch proces is maakt volgens hen dat ze zowel ontspanning ervaren als dat ze door willen.
In de klassen waar coaching heeft plaatsgevonden, is bovendien een zichtbare verschuiving van de motivatie zichtbaar in de scatterplots. Hier de opbrengsten daarvan.
De impact blijft niet beperkt tot het team als geheel. Acht leerkrachten wilden verder gaan met coaching, daarvan konden er 4 gecoacht worden. Bij de keuze voor een nieuwe methode kwam autonomie opnieuw als belangrijk uitgangspunt naar voren. Tijdens de werksessies werden elke keer successen gedeeld. Hier een opsomming daarvan.
Leerkrachten verwoorden het zelf als volgt:
“Dit moet deel worden van ons DNA”
Daarom is er samen met directie een kwaliteitskaart autonomie ontwikkeld en zijn de spiekkaarten, naast dat die in de klassen liggen daarin opgenomen.
Leraren geven na een aantal maanden aan dat hun taal nog steeds veranderd is. Het stellen van open vragen, de strategieën en de stappen van scaffolding lijken geïnternaliseerd. Daar lijken ze zich trots op te voelen.
Leerkrachten gaven aan meer coaching te willen, en meer verdieping in de interactie op microniveau. Daarom is er met directie afgesproken dat het 2 jarig traject Didactisch Coachen gestart wordt op de Wierde. Daarnaast worden 2 leerkrachten (waaronder ik) opgeleid als beeldcoach van Didactisch Coachen.
Buiten de context van de Wierde is er ook interesse getoond. Er is een andere geïnteresseerde (pilot) basisschool, en interesse vanuit een MBO school. Een internationale trainer van coaches heeft naar aanleiding van gesprek de thesis gelezen en gaat delen daarvan gebruiken voor training en coaching. Ook is er een uitnodiging voor het toespreken van een groep leerkrachten uit het noorden gekomen over autonomie en motivatie.